Odak Nokta Bitanesiol | Sevgi, aşk, duygusal yazılar, hazır mesajlar, müzik » Aşk Hikayeleri

Aşk Kapıyı Çalınca

Kaygusuz — Sun, 27 Dec 2009 00:33:39 +0000

Aşkın aniden kapımı çalıvereceğini tahmin edemediğim ve izin almadan yüreğimi köşeye sıkıştıracağını düşünmedim.Göz göze geldiğimiz anda. Başımdan aşağıya buzlu su dökülmüş gibi hissettim.

Bakışları içimi titretti, bilmediğim, tanımadığım bir dünyanın kapıları açılıverdi önümde… Kimde, neydi, hangi sınıfta öğrenciydi, daha önce onu görmemiştim. Bütün gün bu sorularla boğuştum. İlk şoku atlatıp kendime geldiğimde okulda onu aramaya başladım. Gerçeği öğrenmem hiç zor olmadı tabii ki! Suratıma tokat gibi çarpan gerçeği…

O okulumuzda yeni görev yapmaya başlamış bir öğretmendi çok genç olduğu için öğrencilerden ayırt etmek mümkün değildi. Böyle şeyler yalnız filmler de olur sanırdım. Oysa ben sırılsıklam aşık olmuştum. Gözleri başımı döndürecek kadar güzel olan yalnızca adını ve öğretmen olduğunu bildiğim biri, kısacık bir zamanda hayatımı değiştirivermişti.

Ona aşık olmam benim suçum muydu? İnsan hesap kitap yaparak aşık olmazdı ki? Tamam itiraf etmeliyim, ben pek normal biri değilim. Başkalarına göre farklı yanlarım çok., özellikle de aşk söz konusuysa hiçbir zaman sıradan biri olmadım ama bu kez tamamen kaderdi. Sonunda ona söylemeye karar verdim. Madem aşık olacak kadar cesaretliydim, söyleyecek kadar da cesaretli olmalıydım.

Söyledim. Şaşkınlığımı ifade edecek sözleri şu an ben bulamıyorum. Düşün bir kez, çat kapı bir öğrenci geliyor ve ‘’ ben sizi gördüğüm ilk andan beri seviyorum’’ diyor. Ne hissedersiniz bilemem ancak o bana karşı çok olgun, anlayışlı davrandı. Yaptığım çocukluklarla hayatını cehenneme çevirdiğim halde sevgiyle yaklaştı.. incitmemek için çok uğraş verdiğini şimdi anlıyorum oysa o zamanlar çok incitmiştim. Bir gün bana hak vereceksin demişti evet onu anlıyorum ve hak veriyorum. En doğrusunu yaptı. Zaman belki çılgın aşkımı bitirdi. Ama ona olan saygım ve sevgim sonsuza kadar sürecek.

Sevgiliye Aşk Mektubu

Angel — Sat, 26 Dec 2009 20:29:24 +0000

İnsan kendinden başkasını çok sever mi ? Aşk, öyle birşey ki sevdirir. Hayatta bir çizgi vardır çizginin sag tarafı mutluluk sol tarafı hüzündür. İnsanlar genelde çizgidirler, duygularını dengeler. Ne hüzün ne mutluluk ? Eger kendinden çok sevdigin biri varsa o sana dengeni şaşırtır. Çok mutlu oldugun an, bir anda çok mutsuzda olabilirsin. İşte sevgi böyle birşeydir. Dünyada iki kelimeyle cenneti, küçük bir kırgınlıkla cehennemi yaşatır. Ama ne kadar küs olsan da, kızgın olsanda, onun var oldugunu, senin oldugunu bildigin sürece en mutlu sensindir. Sadece gururun bu gerçegi o anlarda saklar, ama bu hep böyledir. Onu gördügün an kendini unutursun. Tek düşündügün tek hissettigin onu çok sevdiğin, onsuz yaşayamıyacağındır. Elini Tuttugunda dünya yıkılsa sana zarar gelmiyecekmiş gibi hissedersin. Bilirsin ki oda seni, senin sevdigin kadar seviyordur. İki seven kalp, aşkın verdigi sıcaklık ve sahiplik hissi… Bunlar eritir seni. Ve bununla beraber aşkın getirdigi diger müthiş duygular. Benim için aşk birde insanın yaşamı boyunca en güzel gördügü rüyadır. İşte sen benim için böyle bişeysin.

Gözlerine baktıgımda kendimi buldugum, ellerini tuttugumda dünyadan koptuğum….. Hergünün tamamında aklımı işgal eden, kalbimi hiç bir atışında yalnız bırakmayan, hayallerimin tamamını kaplayan mükemmel birisisin. İyi ki varsın. Seni Seviyorum Aşkım…

Yine Geri Dönüyorum İşte…Hüzünlerime…

GonulAdami — Sun, 22 Nov 2009 00:35:34 +0000

Yine mi dönüyorum hüzünlü saatlere?Oysa geceye beş kala çağırışlarını duymuştum. Belki sensindir diye bir umut kapladı içimi…

Nafile, sana uzanan bütün yollar kapalı…Öğrendim..Evet geç de olsa öğrendim bunu, çok geç olsa da…Uzaklardan bir ses olmak istedi bir dostum, uzaklardan bir el…Üşüme diye…

Olamadı,olamazdı,yokluğun herşeyden daha soğuktu.

Yokluğun soğuk,yokluğun buz gibi…

Hani öyle üşürsün ki,artık hiç bir şey hissetmez uzuvların,uyuşur kalır da manasız bir donukluğun çizgileri oluşur, ardından bir kabuk içindeki parçalanmayı döker, ezip de geçer tüm bedenini, acısı en derinden gelir de yakar her yerini…

İşte ben de öyle üşüdüm gece yarısını beş geçe…

Manasız buluyorum sanki artık herşeyi.

Sevgi deseler sadece bir iç çekebilirim,sonra gülüp geçerim gibi geliyor.

Aşkı sorsalar, aynı dili mi konuşuyoruz diye anlamsızca bakabilirim gözlerine…

Anlatın derim durmayın, bırakın tüm şiirleri, şarkıları, masalları…

Dokunabilir miyim aşka, dokunabilir miyim ellerimle diye sorarım, geçer mi üşümesi yüreğimin, geçer mi üşümesi içimin…

Aşk dediğiniz şey gelince ansızın, anlar mı beni aşkla gelen, beni ben olduğum için mi,kendi var ettiği için mi ister…Varolanlara, benden kalanlara hoş geldin mi der, yoksa bir iki zaman sonra herkes gibi o da mı çekip gider?

Bakışlarım dondu sanki, yüreğim donunca…Nasıl da manasız bakıyorum etrafa.

Görmesin istiyorum hiç kimse gözlerimi, görmesin hiç kimse hüzün tanelerimi…

Susuyorum artık derin derin. Nasıl da konuşmak istiyorum oysa.Saatlerce susmadan konuşmak istiyorum. Tüm biriktirdiklerimi en başından başlayıp sonuna kadar anlatmak istiyorum. Anlatmak yetmez biliyorum,anlaşılmak da istiyorum…

Bir el istiyorum başımda…

Saçlarıma dokunsun istiyorum, tüm bedenimden söküp alsın yalnızlığımı tılsımıyla…Bir el istiyorum dokunsun saçlarıma yumuşacık ve alsın tüm donuklukları usulca.

Bir göz istiyorum gözlerimde…

Anlamsız bakan gözlerimin içini görsün, hala arkalarda kalmış ışık huzmelerinin içine dalsın, çıkarsın tüm umutlarımı eski sandığın içinden, açsın da ışığı ile umut olsun yollarıma, yolum olsun yordamım olsun istiyorum…

Bir omuz istiyorum…

Başımı yaslayıp uzun uzun ağlayabileceğim. Yıllardır biriktirdiğim hüzün tanelerini tek tek dökebileceğim bir omuz…

Ona yaslanınca her şeyi unutmak istiyorum, sıcacık olmak…İçimi huzur kaplasın, hiç konuşmadan saatlerde orada kalmak , hiç konuşmadan anlaşılabilmek istiyorum…

Biliyorum ne de çok şey istiyorum…

Bunların sadece puslu bir hayal olduğunu da biliyorum.

Seni bende var edişimi, aslında sadece bende olduğunu, aslında sadece bir hayal olduğunu çok iyi biliyorum.

Ama yine de seni çok özlüyorum, yine de çok üşüyorum ve yine de seni istiyorum…

Ben hüzünlerime geri dönüyorum…

Şimdi ikimizde başkasıyla evliyiz

isyankar24 — Mon, 05 Oct 2009 23:46:23 +0000

Arkadaş gibiydik herşeyden öte gözleri bakışı her şeyiyle onu çok seviyordum liseye başlamıştım büyümüştüm aynı mahallede büyüdük ilklerde bişey hissetmiyor sanıyordum ama bana karşı bakışları dokunuşları benim aklımı alıyordu onu düşünüyordum her gün daha fazla herkes bizi abi kardeş gördüğünden rahattık saatlerce konuşuyor sohbet ediyorduk kıskanıyordumda onu bir tek beni o güldürüyordu gizlice bira içerdik erkek arkadaşlarımda oldu onu severken artık onsuz olmuyordu kalbimin her zerresine artık onu yazıyordum sadace o vardı bende bir gün beni öptü ilk öpüüktü bu hiç unutmadım tadını dudakalrının sıcaklığını düşündükçe hala hissederim ilk onunla seviştim ilk vücudumu o yaktı yakındık birbirimize ama arkadaşlıktan çok ona dokunmak ona sarılmak istiyordum çok zamanla aileler farktti durumu askerliği vardı askerden sonra evleniriz düşüncesi vardı aklımızda kalbimde korku artık akşamları yürüyüş yapıyorduk yalnızken bana masaj yapıyordu ellerini hissediyordum vücudumda hala hissederim ilk gün ki gibi o benim vücudama istediği gibi sahip olacak tek erkekti benim için ama bir akşam askerliğe gitmesine üç gün kala büyü bozulmuştu benimle yatmak istemişti bende istiyordum ama yapamazdım bir zevk için olmaz dedim hesap veremezdim kimseye o gün çok kızmıştı kavga ettik kavgamızı abim görmüştü kavga ettiler abimle eve geldik sevgisinde şüphe etmiştim ilk defa abimden dayak yemiş iki gün eve glememiştim herşey güzelken bir anda bitmişti ayrılmamamıştık ama yasaklamışlardı birbirimize uzaktan el sallayabilmiştim sarılamadım son kez askere gitti ben de bitmiştim yaz tatiliydi ev hayatı kabusa döndü abimlerle aram hiç ii olmadı bundan sonrada olmazdı hergün dayak yedim zayıflamıştım kendim değildim boşluktaydım artık sigara içiyordum yalnızdım zaman geçiyor ben aynı yerde sayıyordum evdekilerle bağım kalmamıştı kendimi okula verdim artık kimle tanışsam onunla çıkıyor öpüşüyor iki gün sonra ayrılıyordum boşluğu kimse dolduramadı askaerden beri haber alamamıştım ondan cezalıydım kimse bişey demiyordu özlüyordum onu izine gelmiş bir gün yolda karşılaştım gözlerime inanamıyordum karşımdaydı sımsıkı sarıldı bana ağlıyordum onunda gözleri doldu benimle gel dedi kaçalım her yanım acı içindeydi o yoken yaşadığım tehditler dayaklar korkutmuştu beni olmaz diyebildim haklıydı aslında kaçmazsak hiç evlenemezdik yapamadım ama zorunlu ayrılıktı ikimizin istmediği ayrılık mecburduk ayrılalım dedim bitsin ikimiz içinde sen evlenirsin ben daha sonra evlenirim deim böylesi daha hayırlısı dedim susmuştuk ağlamalarım kesilmiş ama gözlerimiz dolmuştu baktı son kez gel dedi gidemedim hoşçakal kendine ii bak diyebildim kesin bitmişti giderken arkasından bakakaldım ağlıyordum ogün en zor en acımasız gün olmuştu benim için sonra askerliğin bitimine az kala görmüştüm konuştuk samimi idi ama bir o kadar soğuk konuşma evlenmek istediği kızı anlattı tekrar sordu evlenip mutlu olmasını söyledim başka bişey söyleyemedim askerden gelince evlendiler o gün artık bitmişti aklımdan tamamen çıkartmalıydım onu evlendiği gün ben de evde sigara üstüne sigara yakıyordum onun mutlu günüydü ogün ağlayamadım kaldığım yerden devam ettim okul bitmişti işe gidip geliyordum fırsat buldukça geziyor eğlenceme bakıyordum iki seneye yakın haber almamıştım ondan görmeye artık korkuyordum iki sene sonra tanıştığım biriyle kıa zaman içinde evlendim şarkılarda söylenir ya kaçkere sevdimde ama bir kee yandım diye doğru eşimi seviyorum birde çocuğumuz var çok değerli benim için kaç sene oldu hala gidişine alışmış değilim görsem birkez daha diye düşünüyorumda gözlerine bakmaktan hala korkarım herhalde sadece sen varsın kaç sene yastığıma her başımı koyuşumda sen vardın aklımda seninle sensiz seviştim kaç gece korku dolu gecelerde sonra onca geçen zamana inat hala aklımda kalbimin en uzak köşesinde sen varsın hala canımı acıtan kolarımda yatağımda başkası seninde benden farkın yok sadece bilmek istediğim tek şey senden “sen unutabildinmi aklının hala bir köşesinde varmıyım” o da simdi gel desen sımsıkı sarılsan bırakamam seni ama çok geç bitti ikimiz içinde bir aşk hikayesi…

Ölmeyen Sevgi

GonulAdami — Tue, 08 Sep 2009 13:51:08 +0000

Genç adam kollarında bir buket çiçek, sahile koşarak geldi. Gözleri şöyle bir sahilde gezindi, aradığını göremeyince ilk gördüğü banka oturup sevdiğini beklemeye başladı. Ellerinde yine her zamanki çiçeklerden vardı. Sevgilisinin en sevdiği çiçekler bunlardı. Kırmızı, kıpkırmızı, kan kırmızısı güller… Sanki dalından yeni koparılmış gibi tazeydiler. Buram buram sevgi kokuyor, aşk kokuyor en önemlisi de özlem ve hasret kokuyordu güller…

Hepsinin üzerinde damlalar vardı. Sanki ağlıyor gibiydiler. Genç adam güllere baktı, sanki onlarla konuşuyormuş gibi, “Neden ağlıyorsunuz, bakın ben ne kadar mutluyum” dedi. Az sonra sevdiğini göreceği için kalbi yine deli gibi atmaya başlamıştı. Ne zaman onu düşünse, onunla buluşacağını hayal etse kalbi hep böyle yerinden çıkacakmış gibi oluyordu. Senelerdir birbirlerini sevmelerine rağmen ikisi de sevgisinden hiç birşey kaybetmemişti. Onları hiç birşey ayıramazdı… Ne hasret, ne ayrılık, ne de ölüm…

Genç adam telaşla saatine baktı. Sevdiği yine 1 dakika geç kalmıştı. Üstelik o, sevdiğini bekletmemek için dakikalarca önce koşarak geliyor, onu beklemeyi bile seviyordu. Oysa o, her zaman kendisini bekletiyordu. Herkesin bir kusuru olurmuş diye düşündü. Ve gözlerini önündeki uçsuz bucaksız denize dikti… Denizin sonu yok gibiydi, tıpkı sevdiği kıza olan aşkı gibi denizin de sonu yoktu. Sonsuzluğa uzanıyordu… Aslında bugün onlar için çok özel bir gündü. Kendi aralarında sözleneceklerdi. Delikanlı önce bunu sevdiğine açmış, sonra da gidip 2 tane yüzük almıştı. Bu kadar önemli bir günde bari, onu bekletmemeliydi. Ama alışmıştı artık beklemeye, zararı yok biraz daha beklerim diye düşündü. Güllerin yaprakları nedense hâlâ yaşlı idi. Bir türlü anlamıyordu onları. Herşey bu kadar güzelken neden ağlıyorlardı ki? İşte az sonra sevdiği gelecek, ona sarılacak, kucaklaşacaklardı… Sonra söz yüzüklerini takıp, evliliğe ilk adımlarını atacaklardı. Genç adam öyle heyecanlıydı ki, sevdiğine kavuşmak için can atıyordu…

Martılara baktı, birbirleriyle oynaşıp, uçuşan martılara… Ne kadar güzel dansediyorlardı havada.
Tekrar saatine baktı genç adam. Endişelenmeye başlamıştı. Sevgilisi yine geç kalmıştı, hem de çok… Bu kadar geç kalmaması gerekiyordu. İşte hergün burada buluşmak için sözleşmiyorlar mıydı? Her gün sahilde, martılara bakarak, denizin onlara anlattığı masalları dinleyerek birbirlerine sarılıp hasret gidereceklerine söz vermiyorlar mıydı ? O zaman neden gelmemişti yine ?? Aklına kötü düşünceler gelmeye başladı. Hayır! Hayır, olamazdı. Sevdiğine birşey olamazdı. Onsuz hayat yaşanmazdı ki… O ölse bile devamlı benimle yaşar diye düşündü genç adam. Bunun düşüncesi bile hoş değildi. Gözlerini yere indirdi. Gözyaşlarını kimsenin görmesini istemiyordu. Zaten nedense etrafındaki insanlar ona sanki kaçık gibi bakıyorlardı. Rahatsız olmaya başladı bakışlardan. Artık bıkmıştı… Yine sevgilisi geldi aklına… Neden gelmedi acaba diye düşünmeye başladı. Gözlerini kapattı. 7 sene oldu dedi. 7 senedir hergün bu sahildeydi. Sevdiğini bekliyordu. Daha fazla dayanamadı. Kalbi parçalanacak gibi oluyordu. Gözlerinden bir damla yaş daha güllerin üzerine damladı. Yine gelmeyecek galiba, en iyisi ben onun evine gideyim diye mırıldandı… Hiç olmazsa gülleri her zamanki gibi yanına koyar, ona vermiş olurdu… Genç adam ayağa kalktı, sevdiğiyle buluşmak üzere, yeşil tepenin ardındaki kabristana doğru yürümeye başladı…

Aşkınız Asla İçinize Atmayın

bitanesiol — Sun, 21 Jun 2009 18:34:52 +0000

10. Sınıf

İngilizce dersinde yanımda bir kız oturuyordu onun için enim en iyi arkadaşım diyordum… ama ben onun ipek gibi saçlarına bakıp onun benim olmasını istiyordum… Ama o bana benim ona baktığım gözle bakmıyordu bunu biliyordum, dersten sonra kalktı ve geçen gün sınıfta olmadığı için o günün notlarını istedi ona notları verirken bana teşekkür etti ve yanağımdan öptü. Onu sadece arkadaş olarak istemediğimi bilmesini istiyordum, onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum nedenini bilmiyorum ama çok utanıyordum…

11. Sınıf

Telefonum çaldı, arayan oydu ve ağlıyordu bana aşkın nasıl kalbini kırdığını anlattı, beni evine çağırdı, yalnız kalmak istemediğini söyledi, bende tabiki gittim, koltuğa, onun yanına oturdum, güzel gözlerine bakmaya başladım ve onun benim olmasını diledim, 2 saat sonra Drew Barrymoreun bir filmi başladı ve onu izledik filmi izledikten sonra uyumaya karar verdi, bana her şey için teşekkür etti ve yanağımdan öptü. Onu sadece arkadaş olarak istemediğimi bilmesini istiyordum, . onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum nedenini bilmiyorum ama çok utanıyordum…

Son Sınıf

Mezuniyet balosundan bir gün önce yanıma geldi ve “çıktığım çocuk hasta ve partiye gelemeyecek” dedi, benimde çıktığım biri yoktu ve 7. sınıfta birbirimize söz vermiştik eğer çıktığımız biri olmazsa partilere birlikte gidecektik, “en iyi arkadaş” olarak. Ve partiye birlikte gittik, o akşam çok güzeldi, her şey yolunda gitti, partiden sonra onu evine kapısının önüne kadar bıraktım, kapının önünde ona baktım o da bana o güzel gözleriyle gülümseyerek baktı. Onun benim olmasını istiyordum… Ama o bana benim ona baktığım gözle bakmıyordu bunu biliyordum, bana “hayatımın en . güzel zamanını geçirdiğini” söyledi ve yanağımdan öptü. Onu sadece arkadaş olarak istemediğimi bilmesini istiyordum, onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum nedenini bilmiyorum ama çok utanıyordum…

Günler, haftalar, aylar geçti ve mezuniyet günü geldi çattı…

Sürekli onu izledim onun mükemmel vücudunu seyrettim. Diplomasini almak için sahneye çıkarken sanki havada süzülen bir melek gibiydi. Onun benim olmasını istiyordum… Ama o bana benim ona baktığım gözle bakmıyordu bunu biliyordum. Herkes evine gitmeden önce yanıma geldi ve ağlayarak bana sarıldı sonra başını omzuma koydu ve “sen benim en iyi arkadaşımsın, teşekkürler” deyip yanağımdan öptü. Onu sadece arkadaş olarak istemediğimi bilmesini istiyordum, onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum nedenini bilmiyorum ama çok utanıyordum…

Aradan yıllar geçti…

Bir kilisedeyim ve o kızın nikahını izliyorum… evet artık evleniyordu, onun “evet, kabul ediyorum” demesini, yeni hayatına girmesini izledim, başka bir adamla evli olarak. Onun benim olmasını istiyordum… Ama o bana benim ona baktığım gözle bakmıyordu bunu biliyordum. Yeni hayatına girmeden önce yanıma geldi ve “nikahıma geldin teşekkürler” deyip yanağımdan öptü. Onu sadece arkadaş olarak istemediğimi bilmesini istiyordum, onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum nedenini bilmiyorum ama çok utanıyordum…

Yıllar çok çabuk geçti…

Şu an benim bir zamanlar en iyi arkadaşım olan kızın tabutuna bakıyorum, eşyaları toplanırken lise yıllarında yazdığı günlüğü ortaya çıktı… Hemen günlüğünü aldım ve günlükte okuduğum satırlar şöyleydi…

“Onun gözlerine bakarak onun benim olmasını diledim… Ama o bana benim ona baktığım gözle bakmıyordu bunu biliyordum. Onu sadece arkadaş olarak istemediğimi bilmesini istiyordum, onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum nedenini bilmiyorum ama çok utanıyordum… Keşke bana beni bir kez sevdiğini söyleseydi…”

Gidenin Yerinde Kalan Aşk Acısı

bitanesiol — Sun, 21 Jun 2009 18:30:43 +0000

O içimdeki acıyı anlatmak istiyorum sevdalımın son gününü..bana kavuşmak için geçirdiği kazadan bile bahsetmek istemiyorum…

Ne acılar çektiğimizi söylemeye gerek duymuyorum…o bana kavuşmak için kazada vefat ediyor.sadece beni özlediği için çok sevdiği ve beni görmek için ölüyor..

Ben ise onu düşünüyorum onun için şiirler . yazıyorum,şarkılar yapıyorum.sanatçılara veriyorum ben anlatmışım gibi onlar haykırıyor sana diğer insanlara…

Sen ise benim için benim yoluma hasretim için uğrunda cannını verdin…
hesabını soran bile olmadı..

Neden bile diyen olmadı…

Bunun cezası vardı.kimse şikayetyçi bile olmadı…

Ben ise haberi aldığımda şaka yapıyorlar sandım…

Yola çıktım yolda arabanı gördüm durdum baktım yok canım dedim…olamaz
dedim..ama olmuş paramparça olan arabayı son içimdeki acıyı hissettim….

Ardındanda hastaneye oradanda mezarlığa gittim
içimdeki acı el vermiyordu oraya girmene,bensiz orada kalıp bakacağın gökyüzüne…

Çok ağladım inanki.

Çok yıprandım inanki.

Çok sevdim seniii

Şimdi söylüyorumaçık açık diyorum hiç utanmıyorum usanmıyorum sen gideli 6 sene oldu biliyorsun…

Beni yukarıdan seyrediyorsun bugüne kadar kimse ile ne çıktım nede flört ettim hayatımı dünyanın kapısına sınırsızca kapadım.kimse ile görüşmedim…

Arayıp sormadım…

Telefonumu , işimi

Cevremi kapadım tamamen

Yanına geleceğim

Senden başkasını sevmeyeceğim gelmesem bile… içimdeki acıyı ciddiye aldım ve şiirlerimi şarkılarımı hikayelerimi yazılarımı yazmaya başladım.hiç burmadım hiç uslanmadım.hiç yaramazlıkta yapmadım bunun için şimdi herkes duysun seni özlüyorum seni çok ama çok seviyorum.sensiz olmayacağını tamamen anladım.ve bend eyanına geliyorum.biraz sabret az kaldı.çok bu yaşamlar yıprandı…itiraf ediyorum

Yanına geleceğim senden başkasını sevmeyeceğim gelmesem bile… bana inan sevgilim yokluğunda yüzünü görüyor,ellerini tutuyor senle konuşuyordum hatta dokunuyordum şimdi resmine hayallere dokunuyor onlarla avunuyorum…..

Orada kal ve bekle az daha sabret aşkımızı yaşatıyorum senelerdir. az kaldı bu sefer seni yaşatmaya geliyorum…

Aşkın En Güzel Yerde Bitmesi

bitanesiol — Sun, 21 Jun 2009 18:29:19 +0000

Rasim, bir akşam okuldan döndüğü vakit, kendi ismine gelmiş bir zarf buldu. İçinde, çiçekli bir kağıt üstüne, şu satırlar yazılıydı:

“Rasim Bey, Ben sizi uzaktan uzağa seven bir genç kızım. Çok güzel olduğumu korkmadan söyleyebilirim. Dünyada en büyük emelim sizin tarafınızdan sevilmek ve sizin karınız olmaktır. Fakat yaşlarımız çok küçük olduğu için zannederim ki birkaç sene beklemek gerekecek. Şimdilik kendimi size tanıtmayacağım. Mektuplarınızı ….. adresine taahhütlü olarak gönderiniz. Benim çok mutaassıp bir beybabam vardır ki, çok az sokağa çıkmama müsaade eder. Bununla birlikte belki bir gün ayaküstü görüşebiliriz. Kendimi şimdiden sevgiliniz ve nişanlınız saydığım için sizinle görüşmeyi . fena ve ayıp bir şey saymıyorum. Evde yalnızlıktan çok canım sıkılıyor. Mektuplarınız benim için bir teselli olacaktır.”

On altı yaşına gelmiş her okul çocuğu gibi, Rasim için de hayatta sevilip sevmekten daha önemli bir şey yoktu. Bu mektubu okur okumaz yüreğine bir ateş düştü. Tanımadığı bu kızı deli . gibi sevmeye başladı. O gece sinemaya gidecekti, vazgeçti, erkenden odasına çekilerek kendisini seven bu genç kıza uzun bir mektup yazdı. Mektubu posta kutusuna attığı zaman birdenbire on yas büyümüş gibi gurur duyuyordu.

İsminin Bedia olduğunu söyleyen bu genç kız, Rasimin mektuplarına düzenli olarak cevap veriyor, eğer bir iki gün geciktirecek olursa kıyametleri koparıyordu.

“Sizi ne kadar sevdiğini ve sizin mektuplarınızdan başka tesellisi olmadığını söyleyen bir zavallı kızın gözlerini yollarda bırakmak doğru olur mu? Hem mektuplarınızı çok kısa yazıyorsunuz. Bir rica daha: Mektuplarınızı biraz okunaklı yazıyla yazamaz mısınız?”

Genç okullu, akşamları erkenden odasına kapanıyor, sevgilisine kendini beğendirmek için saatlerce müsveddeler yaparak, kitaplar gibi uzun mektuplar yazıyordu.

Bedia aynı zamanda meraklı bir kızdı. Bazen şöyle sorular sorduğu da oluyordu:

“Evlendiğimiz zaman balayımızı geçirmek için acaba İtalyaya mı gidelim, İsveçe mi? Bu iki memleket acaba nasıldır? Halkı nasıl yaşar ne iş görür? Oralara gitmek için hangi denizlerden hangi memleketlerden geçilir?” Yahut da “Sen Abdülhak Hamit Beyin Esberini okudun mu? Nerelerini en çok beğendiysen yaz da ben de okuyayım…

“Genç okullu, nişanlısına karşı küçük düşmemek için, coğrafya ve edebiyat kitapları karıştırıyor, onun istediği bilgiyi toplamak için günlerce çırpınıyordu.

Bedia bir mektubunda . ona şöyle darıldı: “Sizinle muhakkak görüşmeye karar vermiştim. Dün okul dönüşünde yolunuzu bekledim. Fakat bir genç kızın sevgilisi olduğunuzu hatırlamamış, çok fena giyinmiştiniz. Üstünüz başınız, ayakkabınız çamur içindeydi. Çocuk gibi arkadaşlarınızla mı boğuştunuz acaba? Bunu görünce sizi mahcup etmekten korkarak yanınıza gelemedim.”

Rasim fena halde utandı ve üzüldü. O günden sonra olağanüstü dikkat ve özenle giyinmeye başladı. Bedia bir kere de onun okuldan çıkar çıkmaz eve gitmemesinden, geceye kadar sokakta dolaşmasından şikayet etmişti. Acaba kendisi evde onun için ağlarken, o, başka kızların peşinde mi geziyordu?

Rasim dünyada Bediasından başka hiçbir kızı sevemeyeceğini yeminlerle yazdı ve sokakta dolaşmaya, tesadüf ettiği kızlara göz ucuyla bile bakmaya cesaret edemez oldu. Bir akşam, Rasimin annesi Nedime Hanım kocası Ahmet Beyi matemli bir çehre ile karşıladı, ağlamaklı bir tavırla:

“Ah Bey, başımıza gelenleri sorma. Oğlumuza Bedia isminde bir kız musallat olmuş. Bugün Rasimin odasını düzeltirken mektuplarını buldum. Evladımız elden gidiyor. Bir çare bul.”

Ahmet Beyde hiçbir meraklanma işareti görünmüyor, tersine kıs kıs gülüyordu. Sesini alçaltarak:

“Korkma Hanım,” dedi, “oğlana aşk mektuplarını yazan kız benim! Oğlandaki haylazlık arttıkça artıyordu. Ne okuldaki öğretmenler, ne ben, bütün gayretimize rağmen, ona doğru dürüst yazmayı bile öğretemiyorduk. Nihayet düşüne düşüne bu çareyi buldum.

Rasimin kıza yazdığı mektuplar sayesinde yeni yazıyı mutlaka öğreneceğinden ve bu sene sınıfı geçeceğinden eminim. Doğrusunu istersen, ben de eski yazıyı bir zamanlar sana mektup yaza yaza öğrenmiştim.”